تهدید امنیت غذایی؛ واقعیتی پنهان درون توافق پاریس

 گروه محیط زیست و گردشگری خبرگزاری فارس، معاهده تغییر اقلیم پاریس حاصل بیست‌ویکمین نشست کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد هست. هدف این توافق‌نامه، کاهش منتشر شدن گازهای گلخانه‌ای انسان‌ساخت به‌خصوص دی‌اکسید کربن (CO2) ازبرای جلوگیری از افزایش ۲ درجه‌ای دمای زمین هست.

این توافق از کشورهای عضو خواسته هست تا به‌قصد ترسیم نقشه مسیر خود درون کاهش منتشر شدن این گازها، سند مشارکت ملی خود (NDC) را به کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (UNFCCC) ارائه کنند. درون همین راستا ایران نیز متعهد به کاهش ۱۲ درصدی منتشر شدن گازهای گلخانه‌ای انسان‌ساخت تا سال ۲۰۳۰ شده هست.

درحال‌حاضر تصویب این توافق با این تعهداتی که دولت داده، با مخالفت‌های زیادی درون کشور روبرو هست و این مسئله تا جایی پیش رفته هست که رییس جمهور نیز یکی از مخالفین این توافق تبدیل  شده هست.

رئیس‌جمهور درون جلسه ۲۱ آذر هیئت دولت با بیان اینکه کشورهای توسعه‌یافته با سنگ‌اندازی‌های علمی درون مسیر پیشرفت کشورهای درحال‌توسعه مانع ایجاد می‌کنند، گفت: «بعضی مقالاتی که درون دنیا نوشتند، ازبرای عدم توسعه ما ساخته شده و ازبرای خودشان نیست. مگر آن‌ها این مسئله و بحث‌های مربوط به گازهای گلخانه‌ای را که می‌گویند، خودشان مراعات می‌کنند؟»

وی درون این اظهارنظرهای گذشته خود،  مسئله عدم توسعه کشور را مطرح کرده هست که با توجه به تحقیق تعهدات ایران درون این توافق می‌توان این مسئله را بهتر بیان کرد. درون راستای تحقیق آسیب‌ها و خرج‌های اجرای تعهدات ایران درون توافق پاریس، سازمان محیط‌زیست که خود مجری این توافق درون کشور هست، گزارشی منتشر کرده هست.

سومین گفته ملی تغییر آب‌وهوا که درون مرداد ۱۳۹۵ منتشر شده هست، آسیب‌های اقتصادی ناشی از تعهدات ایران درون توافق پاریس را تحقیق کرده هست.

تحقیق‌های انجام‌شده نشان می‌دهد که بیشترین خسارات به قسمت‌های مربوط به نفت و گاز و انرژی کشور وارد می‌شود. با توجه به اینکه محور اصلی این توافق بر کاهش فعالیت‌های مربوط به سوخت فسیلی ازجمله نفت و گاز هست، بنابراین محدودیت اقتصادی درون قسمت‌های نفت و گاز کشور طبیعی به‌نظر می‌رسد. درون همین رابطه درون گفته‌های مشابه قبلی به کاهش ۲۸ درصدی ارزش تولید درون این قسمت‌ها اشاره شده هست.

دومین قسمت حیاتی درون فعالیت‌های اقتصادی کشور که این توافقنامه اثر منفی بر آنها خواهد داشت، قسمت کشاورزی و تولید محصولات غذایی هست.

مطابق این گفته، حداقل خسارت وارده از اجرای سیاست‌های کاهش منتشر شدن گازهای گلخانه‌ای براساس قیمت‌های سال ۸۳ درون قسمت صنعت کشاورزی و دام‌پروری، ۲۷۳۶۰…۳ میلیارد ریال و درون قسمت تولید محصولات غذایی نیز ۶۹۹۲…۵ میلیارد ریال خواهد بود.

جدول زیر میزان خسارت‌های وارده به صنایع فوق را نشان می‌دهد. همچنین این میزان کاهش تولید، معادل کاهش ۲۵ درصدی درون ارزش تولید مجموع قسمت‌های کشاورزی و محصولات غذایی خواهد بود. این مسئله از چند جهت قابل توجه خواهد بود:

۱- کاهش ارزش تولید صنعت کشاورزی و محصولات غذایی درحالی هست که امنیت غذایی به‌عنوان یکی از با اهمیت‌ترین مؤلفه‌های امنیت انسانی درون سایه توسعه پایدار صنعت کشاورزی به دست می‌آید.

۲- همچنین درون اسناد بالادستی کشور، امنیت غذایی معادل خودکفایی درون کشاورزی دیده شده هست. بند ۷ سیاست‌های کلی اقتصاد مقاومتی بر تأمین امنیت غذایی کشور با تکیه بر تولید از منبع ها داخلی و خودکفایی درون تولید محصولات اساسی کشاورزی تأکید دارد.

۳- از سوی دیگر سازمان جهانی فائو عنوان کرده هست که ازبرای تأمین امنیت غذایی جمعیت رو به افزایش جهان تا سال ۲۰۵۰، سطح تولیدات محصولات کشاورزی باید ۷۰ درصد بیش از میزان فعلی باشد.

بنابراین اجرای سیاست‌های کاهش گازهای گلخانه‌ای درون جریان توافق پاریس و به‌تبع آن، کاهش ارزش تولید درون محصولات کشاورزی و دام‌پروری، درون تضاد با اهداف پیشرفت کشور و اقتصاد مقاومتی خواهد بود و آسیب جدی به مسیر خودکفایی درون محصولات کشاورزی وارد می‌کند.

ازاین‌رو ضرورت دارد تا سند تعهدات ایران یا همان برنامه مشارکت ملی مدنظر (INDC) ازبرای تحقیق‌های کارشناسی بیشتر درون اختیار مجلس قرار گیرد، چراکه مطابق بندهای توافق پاریس، این سند به سند NDC تبدیل می شود و اجرای آن الزام‌آور خواهد بود.

همچنین مجلس شورای اسلامی نیز ازبرای تحقیق همه‌جانبه باید کمیسیون‌های تخصصی مرتبط با توافق پاریس را وارد مسیر تحقیق این توافق کند تا منافع ملی کشور درون جریان پیوستن به این توافق کاملاً حفظ گردد.

انتهای پیام/

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *